قسمتى سوم از اين خطبه است ( در بيان كيفيت و چگونگى خلقت اشياء و اينكه خداوند سبحان از صفات مخلوقات منزه و مبرى است ) : ( 18 ) خداوند متعال بقاء و هستى آنچه آفريده تعيين نموده و آن را محكم و استوار گردانيده ( بطوريكه بيش و كم نخواهد شد ) پس از روى لطف ( حكمت و مصلحت ) آن را منظّم ساخته ، و هر يك را اختصاص داده به آنچه كه براى آن خلق شده ( مانند خورشيد براى نور افشانى و ابر براى باريدن و زنبور براى عسل ) پس ( هيچيك از آفريده‌ها ) از حدودى كه برايش تعيين گشته تجاوز نكرده و به رسيدن به مقصود كوتاهى ننموده ( به وظيفهء خود رفتار كرده ) وقتى كه مأمور شده براى انجام اراده و خواست او مأموريّت را دشوار نشمرده ( سركشى نكرده ) و چگونه تواند سركشى كند كه همهء اشياء به مشيّت و ارادهء او بوجود آمده ( پس اوامر تكوينيهّء او را فرمان برده طوق خضوع و فروتنى را به گردن انداخته‌اند ) ( 19 ) او است خداوند ايجاد كنندهء انواع مخلوقات بدون اينكه انديشه‌اى به كار اندازد ، و بى آنكه قبلا تصوّر كرده بعد بيافريند ، و بى تجربه و آزمايشى كه از پيش آمدهاى روزگار استفاده كند ، و بى شريك و همتائى كه او را در آفريدن مخلوقات شگفت آور كمك و همراهى نمايد ، ( 20 ) پس طبق فرمانش تمام گشت خلقت و آفرينش او ( بسبب مشيّت و ارادهء او مخلوقات بوجود آمدند ) و طاعت او را قبول كرده دعوتش را پذيرفتند ، آفريده‌اى نبوده كه در امرش درنگ و سستى نموده انجام فرمانش را بتأخير اندازد ( چنان كه در قرآن كريم س 2 ى 117 مى فرمايد : بَدِيعُ السَّماواتِ